Ma się ono stać nowym ośrodkiem kulturalnym i edukacyjnym w Izraelu, promującym rodzime wzornictwo w kraju i za granicą. Muzeum zostanie otwarte za kilka dni, po trwającej cztery i pół roku budowie. Jest to inwestycja wyjątkowa nie tylko dla Holon, ale także samego architekta – to pierwszy tak duży projekt komercyjny, jaki udało się zrealizować jego pracowni.
Mimo że budynek powstał w Holon, Ron Arad nawiązał do jednego z najciekawszych okresów w architekturze sąsiedniego Tel Awiwu – lat 20-tych i 30-tych XX wieku. W tym czasie, ze względu na represje w nazistowskich Niemczech i zamkniecie Bauhausu w 1933 r., wielu niemieckich architektów żydowskiego pochodzenia wyemigrowało lub wróciło do Tel Awiwu. Efektem ich działalności było powstanie blisko 5 tysięcy modernistycznych budynków, które ze względu na kolor elewacji zyskały nazwę Białego Miasta. W 2003 roku zespół ten został umieszczony na Liście Światowego Dziedzictwa UNESCO jako największe na świecie skupisko budynków modernistycznych. Architekci z Bauhausu propagowali budowanie balkonów od frontu a nie z tyłu domów oraz poprzedzanie wejść do budynków podcieniami. Takie zabiegi miały zapewnić cień i zachęcić zmęczonych dotychczasowym ukrywaniem się środkowoeuropejskich Żydów do przeniesienia życia społecznego na zewnętrz. Do nich też nawiązuje struktura ze stalowych wstęg, otaczająca budynek Muzeum Designu.
Ron Arad:
Muzeum Designu w Holon (DMH) powstało z myślą o różnego typu odbiorcach – od uczniów i studentów po profesjonalnych projektantów, przedstawicieli biznesu i zwykłą publiczność. Ma być narodową platformą służącą prezentowaniu designu, tworzeniu jego znaczącej kolekcji, refleksji nad wzornictwem izraelskim w kontekście światowego designu oraz podnoszeniu rangi tej dziedziny twórczości w młodym państwie.
Pod budynek przeznaczono prostokątną działkę o powierzchni 4 tysięcy metrów kwadratowych, flankowaną przez aleję Hankin – jedną z głównych arterii Holon. Północną część terenu przeznaczyliśmy na plac publiczny, który został pomyślany jako przestrzeń wprowadzająca do muzeum, a zarazem dziedziniec przed sąsiednim kompleksem Mediateki.
Budynek muzeum podzielony został na dwie niezależne od siebie jednostki architektoniczne, mieszczące główne galerie – jedną o powierzchni 500, drugą 200 m² – przeznaczone na najważniejsze ekspozycje. Oprócz przestrzeni wystawienniczej, w muzeum znajduje się część edukacyjna, administracyjna, biurowa i usługowa. Ze względu na naturalne ukształtowanie terenu, muzeum zostało zaaranżowane na dwóch poziomach połączonych pasażem w formie rzeźbiarskiej rampy. Dzięki niej, droga do muzeum staje się bardziej intrygująca, otwierając przed zwiedzającymi widok na wewnętrzny dziedziniec między dwoma skrzydłami budynku.
Główną zasadą kształtowania bryły muzeum była chęć stworzenia napięcia między wewnętrzną strukturą w formie pudełkowatych kostek a dynamiczną, krętą, zewnętrzną powłoką. Znakomita część budynku (z wyjątkiem południowej elewacji) zasłonięta jest pięcioma wstęgami ze stali kortenowej, które wiją się i meandrują wokół i przez wewnętrzną przestrzeń muzeum. Czasami biegną równolegle i ich układ jest harmonijny, czasami się rozdzielają, tworząc pełne ekspresji formy, raz zamykają przestrzeń, innym razem swobodnie ją zarysowują.
Kortenowe wstęgi pełnią funkcję „kręgosłupa” budynku, wspierając jego konstrukcję i kreując relacje z otoczeniem. Wijące się stalowe taśmy, które miejscami wyrastają na wysokość 7 metrów, są także istotne dla użytkowników – zapewniają częściowe zacienienie dziedzińca w najbardziej upalne, południowe godziny.
Klient: miasto Holon
Lokalizacja: Holon, Izrael
Powierzchnia – 3200 m²
Zespół projektowy: Ron Arad (główny projektant), Asa Bruno, James Foster
Konstrukcja: Uri Harmel (Harmel Engineering Ltd.)
Oświetlenie: Noa Lev and Ran Troim (RTLD)
Architektura Krajobrazu: TeMA Landscape Arch (Tel Awiw)
Realizacja: sierpień 2006-styczeń 2010
Źródło: sztuka-architektury.pl