Źródło: WWAA pracownia projektowa
Forma pawilonu jest zaskakująca pod wieloma względami. Przypomina dwie przenikające się, podłużne bryły, których zewnętrzne ściany o stalowej konstrukcji pokryte są impregnowaną sklejką zdobioną otworami nawiązującymi do motywów ludowej wycinanki. Wydaje się to logicznym i konsekwentnym rozwinięciem założeń wystawy Expo, w ramach której pawilony reprezentujące poszczególne kraje powinny wyróżniać się wyjątkowością pozwalającą w łatwy sposób charakteryzować kraj pochodzenia.
Trudno jednak mówić w tym przypadku o prostym nawiązaniu do polskiego folkloru, nie ma tutaj dosłowności czy zwykłego zaimportowania motywu ludowego. Wzory, które tworzą ażurowe pokrycie bryły, są rozwinięciem pewnego kodu estetycznego. Przełożenie sztuki rękodzielniczej na współczesny język architektonicznego wystroju jest wielkim atutem tego obiektu. W bardzo wyważony sposób uzyskano efekt projekcji tego, co zachwyca w mikroskali, na to, co dostarcza niecodziennych wrażeń w skali makro. Ludowość i tradycja nie jest tutaj odtwarzana, ale poddana reinterpretacji – stanowi kreatywne przedłużenie folkloru, bo nie powiela jego wzorców, ale inspiruje się nimi.
Źródło: WWAA pracownia projektowa
Obcowanie z bryłą, dla której koncepcyjnym punktem wyjścia jest papierowa wycinanka, w pewien sposób minimalizuje odbiorcę i zaprasza go do innego świata – zmienia jego percepcję, odruchowo przywołując na myśl przygody Alicji w Krainie Czarów. Wnętrze obiektu zachwyca silnym zgeometryzowaniem skosów i świetlną mozaiką wzorów wędrujących za słońcem „wpadającym” do środka przez setki otworów. Uzyskany w ten sposób kontrast jest bardzo stymulujący dla widza – obcuje on z prostą strukturą skośnych płaszczyzn i bogactwem zdobień współtworzonych przez wpadające do wewnątrz światło.
Wieczór i noc odkrywają nowe oblicze Polskiego Pawilonu. Wewnętrzne podświetlenie sprawia, że jego bryła fascynuje grą barw wydobywających się z wyciętych motywów folklorystycznych. Sterowanie kolorem świateł ożywia prostą formę pawilonu i wyróżnia go spośród pejzażu innych obiektów. Wszystkie te elementy współgrają ze sobą nie tylko w kontekście tej jednej bryły, ale również w odniesieniu do miejsca i kraju, w którym owa bryła powstaje. Ażurowość i naturalność zastosowanego materiału, fraktalna precyzja detalu, papierowa niemal lekkość obiektu – to wszystko bliskie jest również chińskiej sztuce ludowej i stanowi swego rodzaju ukłon w stronę globalnie pojmowanego folkloru.
Źródło: WWAA pracownia projektowa
Zewnętrzna forma budynku znajduje odzwierciedlenie w zaproponowanym we wnętrzu układzie funkcjonalnym, który zgodny jest z logiką budynku. Goście odwiedzający Polski Pawilon rozpoczynają jego zwiedzanie od ogólnodostępnego placu, nad którym góruje zadaszenie, stanowiące w rzeczywistości wgłębienie w bryle pawilonu. Chroni ono odwiedzających przed deszczem lub palącym słońcem. Po wejściu do pawilonu zwiedzający znajdują się w strefie mieszczącej punkt informacyjny, restaurację oraz sklep. Potem przechodzą do głównej przestrzeni ekspozycyjnej pawilonu o pełnej jego wysokości. Przestrzeń ta zorganizowana jest tak, aby wewnętrzne, pełne ściany pełniły funkcję ekranów, na których odbywać się będzie projekcja życia toczącego się na ulicach polskich miast, w myśl hasła przewodniego wystawy: „lepsze miasto – lepsze życie”.
Zwiedzanie ekspozycji wieńczy możliwość wejścia na dach, co pozwala ochłonąć gościom Polskiego Pawilonu po inspirującej podróży przez naszą kulturę. Wszystkie elementy wystawy, czyli obrazy, dźwięki i symbole, treści historyczne i metaforyczne wymagają od widza refleksji, a otwarcie się na horyzont na pewno refleksję tę pogłębia. We współczesnym świecie bogactwa doznań wzrokowych i dominacji obrazowego języka w przekazywaniu informacji czy wiedzy należy zwrócić uwagę i docenić możliwość obcowania z prostymi formami i pojęciami w sposób niecodzienny. Polski Pawilon ekspozycyjny oferuje to wszystko w sposób nienachalny, otwarty na interakcję, przyjazny w rozumieniu.
Interesującym rozwiązaniem materiałowym jest wykorzystanie elementów wyciętych z fasady pawilonu. Stanowiły one podstawę do konstrukcji obiektów małej architektury, co pozwoliło na oszczędności w tworzywie i minimalizację odpadów. Konsekwencją przyjętych rozwiązań jest spójność stylistyczna całego obiektu i jego współgranie z otoczeniem. Technologia, którą zastosowano, w bezpieczny i łatwy sposób pozwoli na demontaż pawilonu i późniejszą jego rekonstrukcję w którymś z polskich miast. Nie wiem, jak Państwo, ale ja życzyłbym sobie, aby zagościł właśnie w moim.
