Najnowsze, a zarazem kontynuujące osiągnięcia budynku, za sprawą którego francuski projektant zaistniał na międzynarodowej scenie architektonicznej, czyli ukończonego w 1987 r. Institute du Monde Arabe w Paryżu.
Liczący 23 kondygnacje budynek stanął na terenie Chelsea słynącej z bogatego życia kulturalnego i artystycznego, między 19th Street i West Side Highway, przy brzegu rzeki Hudson, naprzeciwko nowej siedziby InterActive Corporation zaprojektowanej przez Franka Gehry’ego. Jego znakiem rozpoznawczym jest zakrzywiona ściana kurtynowa ułożona z 1650 różnej wielkości, kolorowych szklanych paneli nachylonych pod różnymi kątami i w różne strony – w górę, dół i na boki. Ściana o tak misternej konstrukcji jest najbardziej zaawansowaną inżynieryjnie i skomplikowaną, jaką kiedykolwiek zbudowano w Nowym Jorku.
Nouvel nazywa apartamentowiec przy Jedenastej Alei „mechanizmem optycznym”, bo – jak wyjaśnia – pokrywający elewacje wzór z okien z jednej strony tworzy wspaniałe ramy dla widoków roztaczających się z wnętrza budynku, z drugiej zaś kształtuje jego rozedrganą zewnętrzną fakturę, która ma tworzyć analogię z wibrującym, zmiennymi i dynamicznym życiem Nowego Jorku.
Jak przystało na dzieło najbardziej „teatralnego” ze współczesnych architektów, każdy detal i położenie każdego panelu zostały zaprojektowane tak, by stworzyć imponujący, architektoniczny spektakl. Szklana ściana reaguje na zmieniające się światło, raz lśniąc w słońcu, innym razem tonąc w mroku. Zmieniające się dynamicznie elewacje wyglądają, jakby były sterowane komputerowo, a tymczasem o ich wyglądzie decydują czynniki naturalne – słońce, chmury oraz zmiany pór dnia i roku. W ten sposób – w centrum jednego z najbardziej nowoczesnych miasta świata – Nouvel chciał podkreślić nieustanną łączność człowieka z naturą.
Kolejnym innowacyjnym rozwiązaniem jest sposób ukształtowania podstawy budynku, którą od strony ulicy Nouvel poprzedził dodatkową, siedmiopiętrową ścianą ze szklanych paneli, odsuniętą o 4,5 metra od właściwej fasady. W ten sposób powstało półotwarte atrium, zapewniające płynne przejście między wnętrzem budynku a jego otoczeniem.
W atrium tym umieszczono ogrody z 
ozdobnymi roślinami i drzewami oraz patio restauracyjne, wychodzą na nie również tarasy prywatnych apartamentów.
Zupełnie inaczej niż fasada ukształtowane zostały elewacje północna i wschodnia. Z płynną krzywizną frontowej części kontrastują tu kąty proste, a ze szklaną okładziną – ciemna cegła nawiązująca do murowanej architektury przemysłowej West Chelsea. Tym, co łączy obie strefy wieżowca jest pojawiający się na jego tylnych elewacjach nieregularny wzór z różnej wielkości okien.
W budynku mieszczą się 72 apartamenty. Te na najwyższych kondygnacjach mają dostęp do tarasów na dachu.
Apartamentowiec został zaprojektowany wspólnie z pracownią Beyer Binder Belle. Jego realizacja trwała w latach 2007-2010 .
